Vandaag was er een voor mij nieuwe gast bij een van de mediumconsulten: een hond. Nu heb ik stelletjes in de praktijk gehad, zussen, een vader met twee dochters, een moeder met een per ongeluk die dag schoolvrij kindje enzovoort. Heel gezellig en het werkt allemaal prima.

De cliënt had al tijden geleden gevraagd of zijn hond mee mocht en ik ben de beroerdste niet, prima. Alleen, inmiddels is er bij mij thuis ook een hondje. En die had daar echt andere ideeën over. De meegenomen hond bleek een prachtig exemplaar te zijn, dat zich welopgevoed en sierlijk neervlijde aan de voeten van de cliënt. Zeg maar het tegenovergestelde van hoe de mijne zich gedroeg. Affijn, met enige stemverheffing lukte het consult toch.

De mensen op wie cliënt hoopte, zijn overleden ouders, waren gelukkig luid en duidelijk aan het woord, voor mij dan hè. En net toen ik nog even naar de cliënt zijn energie wilde kijken, namen de ouders nog even het laatste woord. Ze zouden er echt zijn, bij zijn overlijden. Dat bleek iets te zijn waar hij zich wel eens zorgen over maakte. En ze zijn er zo trots op, hoe hij in het leven staat, het werk dat hij doet en hoe liefdevol hij dat doet. Voor hen had hij een gouden aureooltje. Een prachtig beeld.

Na het consult ging ik nog even de werkkamer opruimen en luchten, ter voorbereiding op de volgende cliënt. Mijn hondje had er ook nog even een kijkje genomen van ‘is die hond echt weg?’ En wat bleek: er lag een goudkleurig plasje, precies op de plek waar welopgevoede sierlijke hond even daarvoor nog lag neergevlijd. Mijn hondje had ook nog even het laatste woord genomen.