Het is tijdens een consult. Ze is geraakt door wat er verteld is en ik zet snel het doosje tissues naast haar. Zoals de meeste mensen zegt ze ‘sorry hoor’ en ik vertel dat het een uitzondering is als iemand niet huilt. Het is oké.

Dan noemt ze wat ik haar al had verteld, dat ze verder wil leren over spiritualiteit. Maar hoe dan, en wat? ‘Want ik wil geen medium worden. Is dat niet erg moeilijk om te doen? Al die zware dingen die je ook hoort?’

Ik vertel haar niet dat het vorige consult met iemand was die een einde aan zijn leven wilde maken. Dat ik alle registers heb opengetrokken om geïnspireerd door de spirituele wereld te vertellen over zijn grote waarde en talenten. Dat hij nog zoveel kan betekenen voor anderen. Dat hij een groot vermogen tot liefhebben heeft. Zonder oordeel kunnen luisteren. Hij is nu moe van het geven en gevoelig zijn en niet weten hoe je daarmee omgaat. Maar dat er geen keuze fout is.

En dat ik na het consult, meer dan anders, check of ik het goed heb gedaan. Heb ik iets over het hoofd gezien, had ik iets anders kunnen zeggen wat beter binnenkwam? Iets wat meer inspireerde?

Nee, het was genoeg. Meer kon ik niet doen. Door het contact met de spirituele wereld en met mijn eigen hart heb ik rust in een situatie waar je misschien van wakker zou kunnen liggen. Waar je jezelf helemaal gek van zou kunnen maken met gedachten van ‘als .. dan’ en ‘had ik maar’.

En misschien heeft de cliënte van erna wel gelijk. Dat het moeilijk is, maar zo ervaar ik het niet. Het is niet moeilijker dan wat ze zelf ook om zich heen ervaart. Wat we allemaal ervaren, op zijn tijd. Dat er verdriet en wanhoop is. Misschien is dat het beste wat mediumschap kan bieden: dat je weet, voelt, beseft en ervaart dat er in de wereld verdriet en wanhoop is, maar juist ook zoveel licht. Dat er zoveel liefde is. Veel meer nog dan het moeilijke.

Je hoeft geen medium te willen worden om mediumschap te willen leren. Het leert je vooral te leven.